Dla terapeuty posługującego się metodą PNF ból będzie podpowiedzią jakiego zaburzenia szukać, lecz leczyć będziemy struktury odpowiedzialne za ból, często znajdujące się w odległych okolicach od miejsca bólu. Usunięcie bólu nie oznacza jednak rozwiązania problemu. Usunięto ból, lecz nie jego przyczynę. Stąd też w dalszej kolejności praca terapeuty będzie się skupiać na odzyskaniu przez pacjenta równowagi narządu ruchu. Koncepcja PNF zakłada odpowiednią współpracę pacjenta z fizjoterapeutą.

skuteczna-rehabilitacja

Często dany problem pacjenta (znów najczęściej ból) pragnie się rozwiązać poprzez leczenie miejsca (stawu, mięśnia, więzadła), z którego ów ból pochodzi. Terapia taka jest prawidłowa, lecz nasze ciało stanowi jedność – stopa nie jest oddzielnym elementem, lecz częścią całości. Zaburzenia kompleksu stopy i stawu skokowego wpływają na kolano, biodro, stawy miednicy, cały kręgosłup i głowę. Mogą także powodować zaburzenia w obrębie kończyn górnych. Piękno człowieka leży często w jego asymetryczności, lecz w pewnych sytuacjach organizm odrzuca taki stan rzeczy, buntuje się, wyrażając to najczęściej poprzez narząd ruchu. Prostym przykładem może być asymetryczna płasko-koślawość stóp przez co stojąc jedna kończyna staje krótsza, co wpływa na obciążanie stawu kolanowego i biodrowego. To z kolei prowadzi w prostej linii do obniżenia i asymetrii miednicy po tej stronie i błędnego ustawienia stawów krzyżowo-biodrowych i kręgosłupa lędźwiowego.

skolioza

W konsekwencji powstaje funkcjonalna skolioza, którą kompensuje kręgosłup piersiowy i szyjny oraz ustawienie głowy i barków. Kompensacja jest procesem, który prowadzi do zrównoważenia ciała i właściwego umiejscowienia środka ciężkości w przestrzeni. Jednak w większości organizm kompensuje jedno zaburzenie w taki sposób, który przyczynia się do obciążania innych struktur. Do całości dołącza się nieubłagany czas, który w takim wypadku działa na niekorzyść pacjenta, gdyż pogłębia wspomniane błędne pierwotne kompensacje i prowadzi do kolejnych. Cały mechanizm można nazwać łańcuchem kompensacyjnym, który jest zjawiskiem przyczynowo-skutkowym. Należy także pamiętać, że do tych wszystkich zdarzeń dołączają się czynniki psychosomatyczne, a więc także narastające zmęczenie i zdenerwowanie zaistniałą sytuacją.